Absolwent Wydziału Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej (1961), specjalność: mosty i budowle podziemne. W latach 1961–1962 pracował w Katedrze Budowy Mostów PW, a w okresie 1963–2022 był związany z Instytutem Badawczym Dróg i Mostów w Warszawie, gdzie pełnił funkcję adiunkta w Zakładzie Geotechniki i Fundamentowania. Rzeczoznawca budowlany CRRB, w 1998 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych.
Od ponad sześciu dekad prowadził prace badawcze, projektowe i eksperckie w dziedzinie mostów, fundamentowania i geotechniki. Brał udział w realizacji pionierskich konstrukcji mostowych i fundamentowych oraz w projektowaniu, nadzorze i badaniach licznych obiektów inżynierskich – mostów, wieżowców, tuneli, podziemi komunikacyjnych i konstrukcji przemysłowych.
Uczestniczył w opracowaniu norm i przepisów dotyczących m.in. pali wielkośrednicowych, ścian szczelinowych, mikropali, robót ziemnych, wzmacniania podłoża i stosowania geosyntetyków. Autor rozwiązań z zakresu posadowień głębokich, w tym fundamentów zespolonych płytowo-palowych stosowanych w wieżowcach.
Był członkiem Komitetu Technicznego PKN nr 254 ds. Geotechniki oraz przedstawicielem Polski w komisjach CEN Geotechnical Design i Execution of Special Geotechnical Work. Współtworzył polskie wersje Norm Europejskich w zakresie fundamentowania. Autor i współautor książek, broszur oraz ponad 500 publikacji naukowych, technicznych, patentów i wzorów użytkowych. Prowadził wykłady na studiach podyplomowych i kursach dla inżynierów i geologów, poświęcone m.in. wdrażaniu Eurokodów.
